Zαννίνο: Η τρομακτική φυσιογνωμία ξεκίνησε από χορευτής σε μπαλέτα, έπαιξε τον Τούρκο στο «Εξπρές του Μεσονυχτίου» και έσωσε τη γυναίκα του από τη βρώμα του υποκόσμου. Ζωή σαν μυθιστόρημα!

Zαννίνο: Η τρομακτική φυσιογνωμία ξεκίνησε από χορευτής σε μπαλέτα, έπαιξε τον Τούρκο στο «Εξπρές του Μεσονυχτίου» και έσωσε τη γυναίκα του από τη βρώμα του υποκόσμου. Ζωή σαν μυθιστόρημα!

zannino

Ήταν γιος του Θεόφιλου Παπαδόπουλου και της Σοφίας και κατά τα χρόνια του ξεριζωμού ήλθε με τους γονείς του στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στη Δραπετσώνα στον Πειραιά. Από το 1937 που πέθανε ο πατέρας του, ο μικρός αλλά εύσωμος Γιάννης προσπαθεί να βρει δουλειά και να φροντίσει τη μητέρα του. Την περίοδο εκείνη προσλήφθηκε ως χορευτής στα μπαλέτα Ραμασόφ που έδιναν παραστάσεις σε διάφορα κέντρα «καφέ-σαντάν» της εποχής.



loading...

Παράσταση στη Μάντρα του Αττίκ

Σε μία από εκείνες τις παραστάσεις στη «μάντρα του Αττίκ», στις αρχές της δεκαετίας του ’40 όταν ο ίδιος ο Αττίκ τον ρώτησε πως τον λένε, απάντησε Γιάννης, η διευθύντρια όμως του μπαλέτου Σοφία Ραμαζώφ τον αποκαλούσε Νίνο και τότε ο Αττίκ είπε «Τι Γιάννης και αηδίες. Γιάννης δηλαδή Ζαν, Ζαν και Νίνο ίσον Ζαννίνο. Έτσι θα σε παρουσιάσω». Από τότε έμεινε το καλλιτεχνικό αυτό ψευδώνυμο τόσο για τον ίδιο όσο και για τη μετέπειτα γυναίκα του και την κόρη του.

Η καλλιτεχνική καριέρα του Ζαννίνο υπήρξε λαμπρή τόσο στον ελληνικό κινηματογράφο, ακόμη και στον αμερικάνικο, έχοντας συμμετοχή στην ταινία Το Εξπρές του Μεσονυχτίου, όσο και στο θέατρο, ακόμη και στην τηλεόραση.

Ο Ζαννίνο ήταν αυτός που ανέδειξε στο θέατρο τον Χάρρυ Κλυνν (κατά κόσμον Βασίλη Τριανταφυλλίδη).

Το 1951 γεννήθηκε η κόρη του, Σόφη Ζαννίνου, η οποία κράτησε το καλλιτεχνικό όνομα του πατέρα της σαν επώνυμο και ασχολήθηκε κι αυτή με την ηθοποιία.

Λεπτομέρειες για τη ζωή του

Και μόνο για το ρεκόρ συμμετοχών του σε αμέτρητες ταινίες του χρυσού ασπρόμαυρου κινηματογράφου μας, αλλά και την συμμετοχή του στην μνημειώδη ταινία του εξωτερικού «Το εξπρές του μεσονυκτίου» ο Ζαννίνο κατά κόσμον Γιάννης Παπαδόπουλος, κατέχει περίοπτη θέση στην σύγχρονη καλλιτεχνική μας σκηνή.
Ο Ζαννίνο αποτέλεσε παιδί του ξεριζωμένου μικρασιατικού ελληνισμού.
Βίωσε στην τρυφερή του ηλικία τον απόηχο του δράματος της Μικρασίας και η τραγική αυτή εμπειρία σφυρηλάτησε την ηθική του προσωπικότητα, μετατρέποντάς την σε ζήλο για δημιουργία.
Είδε το φως της ζωής στις 21 Αυγούστου του 1923 στον Γαλατά της Κωνσταντινούπολης.

Μικρασιατική τραγωδία

Με το που ξέσπασε η μικρασιατική τραγωδία, οι γονείς του ήλθαν από την Πόλη και εγκαταστάθηκαν στην Δραπετσώνα του Πειραιά. Ωστόσο, πέρα από την οδυνηρή εμπειρία του ξεριζωμού, ο Ζαννίνο θα δρέψει και μια άλλη ατυχία της ζωής.
Το 1937 πεθαίνει ο πατέρας του και εξωθείται έτσι στην βιοπάλη, για να βιοποριστεί και να επιμεληθεί την χήρα μητέρα του. Όμως, πέρα από τις τραγικές εμπειρίες της ζωής του, ενυπάρχει μέσα του και ένα δυνατό λυρικό κύτταρο, που σύντομα θα τον ρίξει στους αγαπημένους του δρόμους της τέχνης.
Διαθέτει μια εξαιρετική καλλιτεχνική φλέβα, αλλά και έναν σπάνιο κωμικό σωματότυπο, που θα τον καταστήσουν περιζήτητο στο φάσμα της κωμωδίας. Είναι γιγαντόσωμος με αδρά χαρακτηριστικά, που προξενούν «φόβο» και έτσι κινείται με υποδειγματική άνεση στους ρόλους του κακού, του τιμωρού, του σκληρού και άκαμπτου της παρέας.
Όμως πολύ σύντομα στις ταινίες αποκαλύπτεται ότι αυτός ο γιγαντόσωμος και άκαπτος γίγαντας, δεν είναι παρά ένας γλυκύς και άκακος άνθρωπος. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι σε πλήθος ταινιών ο Ζαννίνο παρέταξε τα με αδρά χαρακτηριστικά κωμικά του στοιχεία, πλάι στην ανθρώπινη καλοσύνη, την ανθρώπινη ευγένεια και την εντιμότητα του απαράμιλλου Θανάση Βέγγου.

Μπαλέτα Ραμασώφ

Με τον θάνατο του πατέρα του, λοιπόν, ο Ζαννίνο θα αναζητήσει το μεροκάματο και θα του δοθεί η ευκαιρία να εργαστεί ως χορευτής στα προβεβλημένα μπαλέτα Ραμασώφ της εποχής, που πραγματοποιούσαν παραστάσεις σε διάφορα «καφέ-σαντάν». Σε κάποια από τις παραστάσεις στην περίφημη μάντρα του Αττίκ, την δεκαετία του ’40, ο Ζαννίνο θα έλθει αντιμέτωπος με τον μύθο-Αττίκ, που τον ρωτά ποιο είναι το όνομά του.
Ο Ζαννίνο του απαντά Γιάννης, ωστόσο η διευθύντρια του μπαλέτου Σοφία Ραμασώφ, τον προσφωνεί διαρκώς Νίνο. Οπότε, ο μεγάλος Αττίκ και με το απαράμιλλο χιούμορ του λέει «Τί Γιάννης και αηδίες. Γιάννης δηλαδή Ζάν, Ζάν και Νίνο, ίσον Ζαννίνο. Έτσι θα σε παρουσιάσω»!
Και έτσι πλέον ο Γιάννης Παπαδόπουλος του Θεοφίλου, έχει μετονομαστεί στον λαμπρό μετέπειτα κωμικό μας Ζαννίνο.
Η παρουσία του Ζαννίνο, τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο ήταν καταλυτική. Έπαιξε σε άπειρες ταινίες και παραστάσεις και είναι ο απόλυτος ρέκορντμαν συμμετοχών. Θα πεί κάποτε χαρακτηριστικά σε μια συνέντευξή του «Ένα λεμόνι και ένα αυγό, να μου έδιναν ως ποσοστό, για κάθε προβολή των ταινιών μου, θα γινόμουν πλούσιος»!
Διέθετε ως κωμικός ένα σπουδαίο τάλαντο που τον κατέταξε υψηλά στο δύσβατο πεδίο της κωμωδίας μας. Θα καταξιωθεί μάλιστα ως καλλιτέχνης να παίξει και σε ταινίες του εξωτερικού, με χαρακτηριστικότερη την συμμετοχή του όπως προαναφέραμε, στην μνημειώδη ταινία «Το εξπρές του μεσονυκτίου».
Ενώ πλατιά και σημαντική θα είναι και η παρουσία του στην τηλεόραση.
Να σημειώσουμε ότι ο Ζαννίνο, ήταν πάντα δευτεραγωνιστής στις ταινίες του «χρυσού» ασπρόμαυρου κινηματογράφου μας, πάραυτα κατόρθωνε, με την υποκριτική του δεινότητα και το εμπνευσμένο χιούμορ του, να μας συγκινήσει και να κερδίσει τις καρδιές μας. Ήταν προικοδοτημένος με εξαίρετα κωμικά στοιχεία που τον καθιστούσαν στο πεδίο της κωμωδίας ξεχωριστό.
Ο Ζαννίνο ως άνθρωπος υπήρξε πολύ ευαίσθητος, ευγενής και γενναιόκαρδος. Ήταν ο άνρθρωπος που άνοιξε τον καλλιτεχνικό δρόμο, στον μεγάλο μας κωμικό και μίμο Χάρρυ Κλύν, γνωστό κατά κόσμον Βασίλη Τριανταφυλλίδη.
Ήταν παντρεμένος και απέκτησε μια κόρη, την γνωστή μας χορεύτρια και ηθοποιό Σόφη Ζαννίνου, που αποτέλεσε κάποτε εκπληκτικό χορευτικό δίδυμο με την Κατιάνα Μπαλανίκα και η οποία διατήρησε το καλλιτεχνικό όνομα του πατέρα της.
Στις 27 Μαΐου του 1995 ο αξιαγάπητος Ζαννίνο-Γιάννης Παπαδόπουλος, έφυγε απο την ζωή απολαμβάνοντας της καθολικής εκτίμησης και της αγάπης του θεατρόφιλου κοινού και του καλλιτεχνικού κόσμου. Με την πλατιά και ογκωδέστατη καλλιτεχνική του παρουσία-κατά βάση στο φάσμα της κωμωδίας, το ευγενές ήθος του, αλλά και το υψηλό καλλιτεχνικό του τάλαντο, ο Ζαννίνο αποτύπωσε αδρά την σφραγίδα του στην καλλιτεχνική μας ζωή.
Ήταν ένας μεγάλος της ελληνικής κωμωδίας, αυτός ο καλοκάγαθος γίγαντας, του ξεριζωμένου μικρασιατικού ελληνισμού!

 Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ 

 Ο Ζαννίνο κατηγορήθηκε ότι «έκλεψε» τη γυναίκα του. Ο ηθοποιός γνώρισε την αγαπημένη του όταν ήταν φαντάρος κατά τη διάρκεια μιας άδειας. Συναντήθηκαν σε ένα υπόγειο στέκι καλλιτεχνών στην Ομόνοια και ο Ζαννίνο γοητεύτηκε από την παρουσία της. Από τη σύντομη συζήτηση που είχαν, ο ηθοποιός πρόλαβε να μάθει ότι η Τζένη ήταν δευτεροετής μιας θεατρικής σχολής και έμενε σαν φιλοξενούμενη σε φιλικό της σπίτι στο Φάληρο. Όταν την επόμενη μέρα ρώτησε έναν συνάδελφο του περισσότερες πληροφορίες, ήρθε αντιμέτωπος με μια μεγάλη έκπληξη. Η κοπέλα είχε εξαπατηθεί από έναν επιχειρηματία και ενώ η ίδια νόμιζε ότι θα ξεκινούσε να εργάζεται σαν ηθοποιός, εκείνος την προόριζε για κονσομασιόν.
Ο Ζαννίνο έγινε έξαλλος και αποφάσισε να την πάρει υπό την προστασία του. Τη μετέφερε σε δικό του φιλικό σπίτι και την απομάκρυνε από τον απατεώνα επιχειρηματία. Έκτοτε οι δυο τους άρχισαν να δένονται και σύντομα έγιναν ζευγάρι.

 Οι περιπέτειες τους όμως δεν τελείωσαν.

Ένα πρωί την ώρα που ο ηθοποιός καθόταν σε ένα καφενείο, τον πλησίασαν δύο αστυνομικοί με πολιτικά και του ζήτησαν να τους ακολουθήσει στο τμήμα, καθώς μια κυρία τον κατηγορούσε ότι είχε κλέψει την κόρη της. Ο Ζαννίνο αμέσως ειδοποίησε τον διοικητή του στο στρατό, που όχι μόνο γνώριζε προσωπικά τη Τζένη, αλλά της είχε δώσει και την άδεια να κατασκηνώσει δίπλα στη δική του γυναίκα, μέχρι να τελειώσει τη θητεία του ο αγαπημένος της. Φτάνοντας στο αστυνομικό τμήμα ο ηθοποιός αντίκρισε μια έξαλλη ηλικιωμένη κυρία αλλά και την ίδια τη Τζένη που έκλαιγε με λυγμούς.

Όταν ο αστυνομικός ρώτησε την κοπέλα με ποιον ήθελε να πάει, εκείνη απάντησε «με τον άντρα μου».

Η κυρία, που αποδείχτηκε πως ήταν τελικά θεία της, επέμενε να πάρει μαζί της τη νεαρή. Όταν όμως αντίκρισε τις «ενισχύσεις» που είχαν σταλεί από το στρατό για την υποστήριξη του Ζαννίνο, άλλαξε γνώμη. Το ζευγάρι συνέχισε να είναι μαζί και αργότερα οι δύο καλλιτέχνες παντρεύτηκαν και έφεραν στον κόσμο την κόρη τους Σόφη.

Άφησε το σχόλιό σου (εδώ):